Okres przypadający na koniec stulecia, określany mianem belle epoque lub modernizm bądź neoromantyzm. Młoda Polska była zupełnym przeciwieństwem pozytywizmu. Młodzi buntowali się przeciwko racjonalizmowi, praktycyzmowi i utylitaryzmowi. Uważali, iż technika, przemysł doprowadzają do zuniformizowania społeczności i zaniku indywidualności. Niepokoje społeczne odbiły się w filozofii Artura Schopenhauera, Friedricha Nietzschego, Henriego Bergsona, którzy stali się inspiracją dla wielu pisarzy. Do wielkich polskich artystów m.in. należą: Stanisław Przybyszewski, Karol Irzykowski, Tadeusz Miciński, Miriam, Witkacy, Stefan Żeromski, Władysław Stanisław Reymont, Wacław Berent i Gabriela Zapolska. Można wyróżnić kilka tendencji artystycznych w Europie: parnasizm, impresjonizm polski, secesję, symbolizm, dekadentyzm i ekspresjonizm. Przedstawicielami europejskiego modernizmu byli m.in. Joseph Conrad, Oskar Wilde, Charles Baudelaire, Jean Artur Rimbaud, Paul Verlaine, Henryk Ibsen, Antoni Czechow i Maurycy Maeterlinck.

Modernizm w sztuce rozwinął się na przełomie wieków i nazywa się secesją, czyli sztuką nową. Przykładem secesji w Polsce są, m.in. Kamienica Pod Żabami w Bielsku - Białej i Bazylika pod wezwaniem Najświętszego Serca Pana Jezusa w Krakowie. Dwudziestolecie międzywojenne Trudno jest mówić o jakiejś specyficznej filozofii, czy też światopoglądzie dwudziestolecia międzywojennego. Podstawowe wątki Młodej Polski były wciąż obecne, choć na różny sposób modyfikowane. Nadal duży wpływ wywierała filozofia Nietschego i Bergsona. Filozofia polska przedstawia bogaty i złożony obraz. Rozwijano badania nad dziejami filozofii, a istotną rolę odgrywał neotomizm. Była to filozofia świętego Tomasz z Akwinu. Dominującą rolę w tym okresie pełniła jednak Szkoła Lwowsko - Warszawska, uznawana za polską odmianę filozofii analitycznej i koncentrująca się na problemach logicznych, metodycznych i językowych. Założycielem tej szkoły był Kazimierz Twardowski. Najwybitniejszą indywidualnością działającą na terenie szkoły był Stanisław Ignacy Witkiewicz, malarz, pisarz i myśliciel. Uważa się, że okres dwudziestolecia międzywojennego to czas idei i zmiany mentalności społecznej. Wielu artystów epoki poświęciło swą twórczość problemom rzeczywistego, realnego świata.