Pomyłki militarne zdarzały się zawsze i będą zdarzać podczas działań wojennych. Trudno się tego ustrzec, ale w wielu przypadkach zdarza się, że pomyłka powoduje ogromne straty, zarówno materialne, jak i straty w ludziach. To haniebne, gdy przez ludzki blond giną ludzie. Tyrpic większość czasu spędzał w norweskich Fiordach, zagrażając stamtąd płynącym ku Rosji konwojom. Wiozły one zaopatrzenie od aliantów przez ocean Arktyczny do portów w Rosji. Aliancka pomoc miała olbrzymie znaczenie dla Rosjan. Marynarka królewska obawiała się, że Tyrpic zaatakuje jeden z konwojów. Strach doprowadził do jednej z największych pomyłek II wojny światowej. Błędnie zakładając, że Tyrpic popłynie w stronę konwoju PQ17, admiralicja nakazała jego eskorcie odwrót, a statki handlowe zostały same. Większość z nich padła ofiarą niemieckich samolotów i okrętów podwodnych. Dla Niemców było to jedno z największych zwycięstw morskich II wojny światowej. Alianci ponieśli olbrzymie straty w ludziach i straty materialne, a wszystko to się stało przez jeden blond. Zagrożone konwoje. Pierwszy konwój wypłynął już w 1941 roku i ten pierwszy bez żadnych przeszkód dotarł do Archangielska. Arktyczne rejsy nie były łatwe ani dla marynarzy konwoju, ani dla eskorty, która musiała nieustannie zmagać się ze sztormowa pogodą, a także często zdarzały się awarie i uszkodzenia. Niemcy, wiedząc o alianckich konwojach wysłali w obszar Norwegii okręty podwodne oraz niszczyciele z okrętem Tyrpic. Brytyjczycy szybko odkryli obecność niemieckich okrętów i doskonale wiedzieli, jakie zagrożenie stanowi Tyrpic dla ich arktycznych konwojów, a podejmowane próby zniszczenia go z powietrza okazały się nieskuteczne.
Rosjanie na swoim froncie ponosili klęskę za klęską. Wielka Brytania cieszyła się z nowego sojusznika, ale nie mogła bezpośrednio wspomóc Stalina. Mimo to w lipcu 1941 roku oba kraje podpisały układ, w ramach, którego żadna ze stron nie mogła zawrzeć oddzielnego pokoju z Niemcami. By przeciwstawić się nazistom Rosjanie potrzebowali czegoś więcej niż świstek papieru. Churchill wysłał, więc konwój z samolotami i zapasami gumy do portów w Murmańsku i Archangielsku. W tym samym czasie Stany Zjednoczone ogłosiły, że Związek Radziecki zostanie objęty programem Lentlees. Powstały trzy szlaki zaopatrzenia. Pierwszy z nich to powietrzny kanał przerzutowy z Alaski na Syberię. Drugi przebiegał lądem z irackiego portu Basra przez Iran. Najbardziej niebezpieczny i najczęściej używany był trzeci szlak, szlak morski do portów w Archangielsku i Murmańsku. Latem wiódł w pobliżu Grenlandii, jednak zimą musiały płynąć wzdłuż zajmowanych przez Niemców brzegów Norwegii. Pierwszy konwój arktyczny wypłynął pod koniec września 1941 roku. Zemsta jest słodka. Rejsy konwojów, rozpoczęte z początkiem 1943 roku kontynuowały swoją działalność aż do końca wojny, a tragedia konwoju PQ 17 nigdy nie miała się więcej powtórzyć. Admirał, który wydal błędny rozkaz zmarł rok później na raka mózgu, a Tyrpic, budzący powszechny strach nigdy nie wziął udziału w atakach na alianckie okręty na obszarze północnego Atlantyku, ale zatopiony został dopiero w 1944 roku: poszedł na dno, a wraz z nim tysiąc dwustu członków załogi, a pozostali przy życiu marynarze niechlubnego konwoju PQ 17 poznali w końcu słodycz zemsty. Klęska konwoju pokazuje, jaki skutek mogą mieć błędne wydawane rozkazy.